[D66] Bestuur als Karikatuur

[Bert Bakker]

Haha, nee, 'we' zien me niet meer terug in de politiek. Ik observeer het
elke dag, maar ik zou de stap nu niet meer zetten.

Op di 6 jan 2026 om 16:31 schreef René Oudeweg via D66 <d66 at tuxtown.net>:

> Dus we zien je niet meer terug in de politiek, Bert? Voortschrijdend
> inzicht zonder positivo-ideologie?
>
>
>
> On 1/6/26 12:13, Bert Bakker via D66 wrote:
> > Prima stuk, en helemaal eens!
> >
> > Op ma 5 jan 2026 om 19:08 schreef René Oudeweg via D66 <d66 at tuxtown.net
> > <mailto:d66 at tuxtown.net>>:
> >
> >     Bestuur als Karikatuur
> >
> >     De Nederlandse staat is geen slachtoffer van omstandigheden, maar van
> >     haar eigen vertegenwoordigers. Zij is niet “onder druk komen te
> staan”,
> >     zij heeft zich actief laten reduceren tot een verlengstuk van de
> >     Amerikaanse agenda. Dat proces had gezichten. Het had namen.
> >
> >     Neem Mark Rutte: twaalf jaar glimlachende leegte, bestuurlijke
> amnesie
> >     verheven tot leiderschapsstijl. De man die niets wist, niets
> herinnerde
> >     en nergens verantwoordelijk voor was, maar alles mocht blijven doen.
> >     Onder zijn premierschap werd de staat ontmanteld zonder dat iemand
> het
> >     woord durfde te gebruiken. Soevereiniteit werd ingeruild voor
> >     “betrouwbaarheid als bondgenoot”, democratische controle voor
> >     “pragmatisme”. Rutte regeerde niet; hij suste. En terwijl hij suste,
> >     gleed de macht weg — richting NAVO, richting Washington, richting de
> >     markt.
> >
> >     Sigrid Kaag speelde ondertussen de morele elite: hoogdravende taal,
> >     lege
> >     inhoud. Haar internationalisme was geen visie, maar een esthetiek. De
> >     wereld als conferentieruimte, Nederland als keurige leerling. Wat zij
> >     “rechtsstatelijkheid” noemde, bleek vooral een diep wantrouwen
> >     tegenover
> >     de eigen bevolking. Verkiezingsuitslagen die niet bevielen werden
> >     hervertaald tot “zorgelijke signalen”. Democratie mocht bestaan,
> zolang
> >     zij het juiste antwoord gaf.
> >
> >     Wopke Hoekstra was de personificatie van bestuurlijke middelmaat met
> >     pretenties. Eerst financiën, toen buitenland, altijd onderweg, nooit
> >     aanwezig. Een man die sprak over “leiderschap” terwijl hij zijn
> beleid
> >     afstemde op spreadsheets en bondgenoten die hij niet durfde tegen te
> >     spreken. Zijn patriottisme eindigde steevast bij de eerstvolgende
> >     internationale vergadering.
> >
> >     En laten we het theater van de oppositie niet sparen. Geert Wilders,
> al
> >     twintig jaar professioneel verontwaardigd, functioneert als
> >     bliksemafleider voor het systeem dat hij zegt te bestrijden. Zijn
> >     permanente schreeuw maakt inhoud overbodig en verandering onmogelijk.
> >     Hij kanaliseert woede, maar laat haar nergens landen. Het resultaat:
> >     een
> >     boze achterban die stemt, maar nooit regeert — precies zoals het
> >     systeem
> >     het hebben wil.
> >
> >     Het parlement, bevolkt door dit gezelschap, is geen machtscentrum
> meer
> >     maar een simulatie ervan. Kamerleden twitteren, interrumperen,
> >     verontwaardigen zich — en stemmen vervolgens braaf mee met beleid dat
> >     zij “problematisch” noemen. Niemand gelooft nog in meerderheden,
> zelfs
> >     de meerderheden zelf niet. Coalities worden geboren uit angst, niet
> uit
> >     overtuiging. Regeringen bestaan bij gratie van uitruil en uitstel,
> niet
> >     van richting.
> >
> >     De Nederlandse staat beroept zich op legitimiteit, maar die
> >     legitimiteit
> >     is performatief geworden: zij bestaat omdat zij wordt uitgesproken,
> >     niet
> >     omdat zij wordt ervaren. Burgers worden aangesproken als risico’s,
> als
> >     datasets, als correctieposten. Nooit als bron van gezag. De staat
> >     vertrouwt hen niet, en zij vertrouwen de staat niet — een perfecte
> >     patstelling, beheerd door managers die dit “complex” noemen en
> >     vervolgens niets oplossen.
> >
> >     Wat resteert is een politieke orde die zichzelf in stand houdt door
> >     inertie. Te leeg om te verdedigen, te comfortabel om te verlaten. Een
> >     land dat zich graag moreel superieur waant, maar structureel
> onmachtig
> >     is. Dat spreekt over waarden, maar handelt uit volgzaamheid. Dat
> >     verkiezingen organiseert, maar macht ontwijkt.
> >
> >     Dit is geen crisis. Dit is het eindstadium van bestuurlijk
> zelfbedrog.
> >     En wie dat benoemt, wordt inderdaad bitter. Maar bitterheid is hier
> >     geen
> >     emotie — het is een diagnose.
> >     _______________________________________________
> >     D66 mailing list
> >     D66 at tuxtown.net <mailto:D66 at tuxtown.net>
> >     http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66 <http://www.tuxtown.net/
> >     mailman/listinfo/d66>
> >
> >
> > _______________________________________________
> > D66 mailing list
> > D66 at tuxtown.net
> > http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66
>
> _______________________________________________
> D66 mailing list
> D66 at tuxtown.net
> http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66
>
-------------- next part --------------
An HTML attachment was scrubbed...
URL: <http://www.tuxtown.net/pipermail/d66/attachments/20260107/bceca76d/attachment-0001.html>