[D66] Bestuur als Karikatuur

[René Oudeweg]

Dus we zien je niet meer terug in de politiek, Bert? Voortschrijdend 
inzicht zonder positivo-ideologie?



On 1/6/26 12:13, Bert Bakker via D66 wrote:
> Prima stuk, en helemaal eens!
> 
> Op ma 5 jan 2026 om 19:08 schreef René Oudeweg via D66 <d66 at tuxtown.net 
> <mailto:d66 at tuxtown.net>>:
> 
>     Bestuur als Karikatuur
> 
>     De Nederlandse staat is geen slachtoffer van omstandigheden, maar van
>     haar eigen vertegenwoordigers. Zij is niet “onder druk komen te staan”,
>     zij heeft zich actief laten reduceren tot een verlengstuk van de
>     Amerikaanse agenda. Dat proces had gezichten. Het had namen.
> 
>     Neem Mark Rutte: twaalf jaar glimlachende leegte, bestuurlijke amnesie
>     verheven tot leiderschapsstijl. De man die niets wist, niets herinnerde
>     en nergens verantwoordelijk voor was, maar alles mocht blijven doen.
>     Onder zijn premierschap werd de staat ontmanteld zonder dat iemand het
>     woord durfde te gebruiken. Soevereiniteit werd ingeruild voor
>     “betrouwbaarheid als bondgenoot”, democratische controle voor
>     “pragmatisme”. Rutte regeerde niet; hij suste. En terwijl hij suste,
>     gleed de macht weg — richting NAVO, richting Washington, richting de
>     markt.
> 
>     Sigrid Kaag speelde ondertussen de morele elite: hoogdravende taal,
>     lege
>     inhoud. Haar internationalisme was geen visie, maar een esthetiek. De
>     wereld als conferentieruimte, Nederland als keurige leerling. Wat zij
>     “rechtsstatelijkheid” noemde, bleek vooral een diep wantrouwen
>     tegenover
>     de eigen bevolking. Verkiezingsuitslagen die niet bevielen werden
>     hervertaald tot “zorgelijke signalen”. Democratie mocht bestaan, zolang
>     zij het juiste antwoord gaf.
> 
>     Wopke Hoekstra was de personificatie van bestuurlijke middelmaat met
>     pretenties. Eerst financiën, toen buitenland, altijd onderweg, nooit
>     aanwezig. Een man die sprak over “leiderschap” terwijl hij zijn beleid
>     afstemde op spreadsheets en bondgenoten die hij niet durfde tegen te
>     spreken. Zijn patriottisme eindigde steevast bij de eerstvolgende
>     internationale vergadering.
> 
>     En laten we het theater van de oppositie niet sparen. Geert Wilders, al
>     twintig jaar professioneel verontwaardigd, functioneert als
>     bliksemafleider voor het systeem dat hij zegt te bestrijden. Zijn
>     permanente schreeuw maakt inhoud overbodig en verandering onmogelijk.
>     Hij kanaliseert woede, maar laat haar nergens landen. Het resultaat:
>     een
>     boze achterban die stemt, maar nooit regeert — precies zoals het
>     systeem
>     het hebben wil.
> 
>     Het parlement, bevolkt door dit gezelschap, is geen machtscentrum meer
>     maar een simulatie ervan. Kamerleden twitteren, interrumperen,
>     verontwaardigen zich — en stemmen vervolgens braaf mee met beleid dat
>     zij “problematisch” noemen. Niemand gelooft nog in meerderheden, zelfs
>     de meerderheden zelf niet. Coalities worden geboren uit angst, niet uit
>     overtuiging. Regeringen bestaan bij gratie van uitruil en uitstel, niet
>     van richting.
> 
>     De Nederlandse staat beroept zich op legitimiteit, maar die
>     legitimiteit
>     is performatief geworden: zij bestaat omdat zij wordt uitgesproken,
>     niet
>     omdat zij wordt ervaren. Burgers worden aangesproken als risico’s, als
>     datasets, als correctieposten. Nooit als bron van gezag. De staat
>     vertrouwt hen niet, en zij vertrouwen de staat niet — een perfecte
>     patstelling, beheerd door managers die dit “complex” noemen en
>     vervolgens niets oplossen.
> 
>     Wat resteert is een politieke orde die zichzelf in stand houdt door
>     inertie. Te leeg om te verdedigen, te comfortabel om te verlaten. Een
>     land dat zich graag moreel superieur waant, maar structureel onmachtig
>     is. Dat spreekt over waarden, maar handelt uit volgzaamheid. Dat
>     verkiezingen organiseert, maar macht ontwijkt.
> 
>     Dit is geen crisis. Dit is het eindstadium van bestuurlijk zelfbedrog.
>     En wie dat benoemt, wordt inderdaad bitter. Maar bitterheid is hier
>     geen
>     emotie — het is een diagnose.
>     _______________________________________________
>     D66 mailing list
>     D66 at tuxtown.net <mailto:D66 at tuxtown.net>
>     http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66 <http://www.tuxtown.net/
>     mailman/listinfo/d66>
> 
> 
> _______________________________________________
> D66 mailing list
> D66 at tuxtown.net
> http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66