<div dir="ltr">Haha, nee, 'we' zien me niet meer terug in de politiek. Ik observeer het elke dag, maar ik zou de stap nu niet meer zetten. </div><br><div class="gmail_quote gmail_quote_container"><div dir="ltr" class="gmail_attr">Op di 6 jan 2026 om 16:31 schreef René Oudeweg via D66 <<a href="mailto:d66@tuxtown.net">d66@tuxtown.net</a>>:<br></div><blockquote class="gmail_quote" style="margin:0px 0px 0px 0.8ex;border-left:1px solid rgb(204,204,204);padding-left:1ex">Dus we zien je niet meer terug in de politiek, Bert? Voortschrijdend <br>
inzicht zonder positivo-ideologie?<br>
<br>
<br>
<br>
On 1/6/26 12:13, Bert Bakker via D66 wrote:<br>
> Prima stuk, en helemaal eens!<br>
> <br>
> Op ma 5 jan 2026 om 19:08 schreef René Oudeweg via D66 <<a href="mailto:d66@tuxtown.net" target="_blank">d66@tuxtown.net</a> <br>
> <mailto:<a href="mailto:d66@tuxtown.net" target="_blank">d66@tuxtown.net</a>>>:<br>
> <br>
> Bestuur als Karikatuur<br>
> <br>
> De Nederlandse staat is geen slachtoffer van omstandigheden, maar van<br>
> haar eigen vertegenwoordigers. Zij is niet “onder druk komen te staan”,<br>
> zij heeft zich actief laten reduceren tot een verlengstuk van de<br>
> Amerikaanse agenda. Dat proces had gezichten. Het had namen.<br>
> <br>
> Neem Mark Rutte: twaalf jaar glimlachende leegte, bestuurlijke amnesie<br>
> verheven tot leiderschapsstijl. De man die niets wist, niets herinnerde<br>
> en nergens verantwoordelijk voor was, maar alles mocht blijven doen.<br>
> Onder zijn premierschap werd de staat ontmanteld zonder dat iemand het<br>
> woord durfde te gebruiken. Soevereiniteit werd ingeruild voor<br>
> “betrouwbaarheid als bondgenoot”, democratische controle voor<br>
> “pragmatisme”. Rutte regeerde niet; hij suste. En terwijl hij suste,<br>
> gleed de macht weg — richting NAVO, richting Washington, richting de<br>
> markt.<br>
> <br>
> Sigrid Kaag speelde ondertussen de morele elite: hoogdravende taal,<br>
> lege<br>
> inhoud. Haar internationalisme was geen visie, maar een esthetiek. De<br>
> wereld als conferentieruimte, Nederland als keurige leerling. Wat zij<br>
> “rechtsstatelijkheid” noemde, bleek vooral een diep wantrouwen<br>
> tegenover<br>
> de eigen bevolking. Verkiezingsuitslagen die niet bevielen werden<br>
> hervertaald tot “zorgelijke signalen”. Democratie mocht bestaan, zolang<br>
> zij het juiste antwoord gaf.<br>
> <br>
> Wopke Hoekstra was de personificatie van bestuurlijke middelmaat met<br>
> pretenties. Eerst financiën, toen buitenland, altijd onderweg, nooit<br>
> aanwezig. Een man die sprak over “leiderschap” terwijl hij zijn beleid<br>
> afstemde op spreadsheets en bondgenoten die hij niet durfde tegen te<br>
> spreken. Zijn patriottisme eindigde steevast bij de eerstvolgende<br>
> internationale vergadering.<br>
> <br>
> En laten we het theater van de oppositie niet sparen. Geert Wilders, al<br>
> twintig jaar professioneel verontwaardigd, functioneert als<br>
> bliksemafleider voor het systeem dat hij zegt te bestrijden. Zijn<br>
> permanente schreeuw maakt inhoud overbodig en verandering onmogelijk.<br>
> Hij kanaliseert woede, maar laat haar nergens landen. Het resultaat:<br>
> een<br>
> boze achterban die stemt, maar nooit regeert — precies zoals het<br>
> systeem<br>
> het hebben wil.<br>
> <br>
> Het parlement, bevolkt door dit gezelschap, is geen machtscentrum meer<br>
> maar een simulatie ervan. Kamerleden twitteren, interrumperen,<br>
> verontwaardigen zich — en stemmen vervolgens braaf mee met beleid dat<br>
> zij “problematisch” noemen. Niemand gelooft nog in meerderheden, zelfs<br>
> de meerderheden zelf niet. Coalities worden geboren uit angst, niet uit<br>
> overtuiging. Regeringen bestaan bij gratie van uitruil en uitstel, niet<br>
> van richting.<br>
> <br>
> De Nederlandse staat beroept zich op legitimiteit, maar die<br>
> legitimiteit<br>
> is performatief geworden: zij bestaat omdat zij wordt uitgesproken,<br>
> niet<br>
> omdat zij wordt ervaren. Burgers worden aangesproken als risico’s, als<br>
> datasets, als correctieposten. Nooit als bron van gezag. De staat<br>
> vertrouwt hen niet, en zij vertrouwen de staat niet — een perfecte<br>
> patstelling, beheerd door managers die dit “complex” noemen en<br>
> vervolgens niets oplossen.<br>
> <br>
> Wat resteert is een politieke orde die zichzelf in stand houdt door<br>
> inertie. Te leeg om te verdedigen, te comfortabel om te verlaten. Een<br>
> land dat zich graag moreel superieur waant, maar structureel onmachtig<br>
> is. Dat spreekt over waarden, maar handelt uit volgzaamheid. Dat<br>
> verkiezingen organiseert, maar macht ontwijkt.<br>
> <br>
> Dit is geen crisis. Dit is het eindstadium van bestuurlijk zelfbedrog.<br>
> En wie dat benoemt, wordt inderdaad bitter. Maar bitterheid is hier<br>
> geen<br>
> emotie — het is een diagnose.<br>
> _______________________________________________<br>
> D66 mailing list<br>
> <a href="mailto:D66@tuxtown.net" target="_blank">D66@tuxtown.net</a> <mailto:<a href="mailto:D66@tuxtown.net" target="_blank">D66@tuxtown.net</a>><br>
> <a href="http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66" rel="noreferrer" target="_blank">http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66</a> <<a href="http://www.tuxtown.net/" rel="noreferrer" target="_blank">http://www.tuxtown.net/</a><br>
> mailman/listinfo/d66><br>
> <br>
> <br>
> _______________________________________________<br>
> D66 mailing list<br>
> <a href="mailto:D66@tuxtown.net" target="_blank">D66@tuxtown.net</a><br>
> <a href="http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66" rel="noreferrer" target="_blank">http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66</a><br>
<br>
_______________________________________________<br>
D66 mailing list<br>
<a href="mailto:D66@tuxtown.net" target="_blank">D66@tuxtown.net</a><br>
<a href="http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66" rel="noreferrer" target="_blank">http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66</a><br>
</blockquote></div>