[D66] Bestuur als Karikatuur

[Bert Bakker]

Prima stuk, en helemaal eens!

Op ma 5 jan 2026 om 19:08 schreef René Oudeweg via D66 <d66 at tuxtown.net>:

> Bestuur als Karikatuur
>
> De Nederlandse staat is geen slachtoffer van omstandigheden, maar van
> haar eigen vertegenwoordigers. Zij is niet “onder druk komen te staan”,
> zij heeft zich actief laten reduceren tot een verlengstuk van de
> Amerikaanse agenda. Dat proces had gezichten. Het had namen.
>
> Neem Mark Rutte: twaalf jaar glimlachende leegte, bestuurlijke amnesie
> verheven tot leiderschapsstijl. De man die niets wist, niets herinnerde
> en nergens verantwoordelijk voor was, maar alles mocht blijven doen.
> Onder zijn premierschap werd de staat ontmanteld zonder dat iemand het
> woord durfde te gebruiken. Soevereiniteit werd ingeruild voor
> “betrouwbaarheid als bondgenoot”, democratische controle voor
> “pragmatisme”. Rutte regeerde niet; hij suste. En terwijl hij suste,
> gleed de macht weg — richting NAVO, richting Washington, richting de markt.
>
> Sigrid Kaag speelde ondertussen de morele elite: hoogdravende taal, lege
> inhoud. Haar internationalisme was geen visie, maar een esthetiek. De
> wereld als conferentieruimte, Nederland als keurige leerling. Wat zij
> “rechtsstatelijkheid” noemde, bleek vooral een diep wantrouwen tegenover
> de eigen bevolking. Verkiezingsuitslagen die niet bevielen werden
> hervertaald tot “zorgelijke signalen”. Democratie mocht bestaan, zolang
> zij het juiste antwoord gaf.
>
> Wopke Hoekstra was de personificatie van bestuurlijke middelmaat met
> pretenties. Eerst financiën, toen buitenland, altijd onderweg, nooit
> aanwezig. Een man die sprak over “leiderschap” terwijl hij zijn beleid
> afstemde op spreadsheets en bondgenoten die hij niet durfde tegen te
> spreken. Zijn patriottisme eindigde steevast bij de eerstvolgende
> internationale vergadering.
>
> En laten we het theater van de oppositie niet sparen. Geert Wilders, al
> twintig jaar professioneel verontwaardigd, functioneert als
> bliksemafleider voor het systeem dat hij zegt te bestrijden. Zijn
> permanente schreeuw maakt inhoud overbodig en verandering onmogelijk.
> Hij kanaliseert woede, maar laat haar nergens landen. Het resultaat: een
> boze achterban die stemt, maar nooit regeert — precies zoals het systeem
> het hebben wil.
>
> Het parlement, bevolkt door dit gezelschap, is geen machtscentrum meer
> maar een simulatie ervan. Kamerleden twitteren, interrumperen,
> verontwaardigen zich — en stemmen vervolgens braaf mee met beleid dat
> zij “problematisch” noemen. Niemand gelooft nog in meerderheden, zelfs
> de meerderheden zelf niet. Coalities worden geboren uit angst, niet uit
> overtuiging. Regeringen bestaan bij gratie van uitruil en uitstel, niet
> van richting.
>
> De Nederlandse staat beroept zich op legitimiteit, maar die legitimiteit
> is performatief geworden: zij bestaat omdat zij wordt uitgesproken, niet
> omdat zij wordt ervaren. Burgers worden aangesproken als risico’s, als
> datasets, als correctieposten. Nooit als bron van gezag. De staat
> vertrouwt hen niet, en zij vertrouwen de staat niet — een perfecte
> patstelling, beheerd door managers die dit “complex” noemen en
> vervolgens niets oplossen.
>
> Wat resteert is een politieke orde die zichzelf in stand houdt door
> inertie. Te leeg om te verdedigen, te comfortabel om te verlaten. Een
> land dat zich graag moreel superieur waant, maar structureel onmachtig
> is. Dat spreekt over waarden, maar handelt uit volgzaamheid. Dat
> verkiezingen organiseert, maar macht ontwijkt.
>
> Dit is geen crisis. Dit is het eindstadium van bestuurlijk zelfbedrog.
> En wie dat benoemt, wordt inderdaad bitter. Maar bitterheid is hier geen
> emotie — het is een diagnose.
> _______________________________________________
> D66 mailing list
> D66 at tuxtown.net
> http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66
>
-------------- next part --------------
An HTML attachment was scrubbed...
URL: <http://www.tuxtown.net/pipermail/d66/attachments/20260106/3c0a0edc/attachment.html>