<div dir="ltr">Prima stuk, en helemaal eens!</div><br><div class="gmail_quote gmail_quote_container"><div dir="ltr" class="gmail_attr">Op ma 5 jan 2026 om 19:08 schreef René Oudeweg via D66 <<a href="mailto:d66@tuxtown.net">d66@tuxtown.net</a>>:<br></div><blockquote class="gmail_quote" style="margin:0px 0px 0px 0.8ex;border-left:1px solid rgb(204,204,204);padding-left:1ex">Bestuur als Karikatuur<br>
<br>
De Nederlandse staat is geen slachtoffer van omstandigheden, maar van <br>
haar eigen vertegenwoordigers. Zij is niet “onder druk komen te staan”, <br>
zij heeft zich actief laten reduceren tot een verlengstuk van de <br>
Amerikaanse agenda. Dat proces had gezichten. Het had namen.<br>
<br>
Neem Mark Rutte: twaalf jaar glimlachende leegte, bestuurlijke amnesie <br>
verheven tot leiderschapsstijl. De man die niets wist, niets herinnerde <br>
en nergens verantwoordelijk voor was, maar alles mocht blijven doen. <br>
Onder zijn premierschap werd de staat ontmanteld zonder dat iemand het <br>
woord durfde te gebruiken. Soevereiniteit werd ingeruild voor <br>
“betrouwbaarheid als bondgenoot”, democratische controle voor <br>
“pragmatisme”. Rutte regeerde niet; hij suste. En terwijl hij suste, <br>
gleed de macht weg — richting NAVO, richting Washington, richting de markt.<br>
<br>
Sigrid Kaag speelde ondertussen de morele elite: hoogdravende taal, lege <br>
inhoud. Haar internationalisme was geen visie, maar een esthetiek. De <br>
wereld als conferentieruimte, Nederland als keurige leerling. Wat zij <br>
“rechtsstatelijkheid” noemde, bleek vooral een diep wantrouwen tegenover <br>
de eigen bevolking. Verkiezingsuitslagen die niet bevielen werden <br>
hervertaald tot “zorgelijke signalen”. Democratie mocht bestaan, zolang <br>
zij het juiste antwoord gaf.<br>
<br>
Wopke Hoekstra was de personificatie van bestuurlijke middelmaat met <br>
pretenties. Eerst financiën, toen buitenland, altijd onderweg, nooit <br>
aanwezig. Een man die sprak over “leiderschap” terwijl hij zijn beleid <br>
afstemde op spreadsheets en bondgenoten die hij niet durfde tegen te <br>
spreken. Zijn patriottisme eindigde steevast bij de eerstvolgende <br>
internationale vergadering.<br>
<br>
En laten we het theater van de oppositie niet sparen. Geert Wilders, al <br>
twintig jaar professioneel verontwaardigd, functioneert als <br>
bliksemafleider voor het systeem dat hij zegt te bestrijden. Zijn <br>
permanente schreeuw maakt inhoud overbodig en verandering onmogelijk. <br>
Hij kanaliseert woede, maar laat haar nergens landen. Het resultaat: een <br>
boze achterban die stemt, maar nooit regeert — precies zoals het systeem <br>
het hebben wil.<br>
<br>
Het parlement, bevolkt door dit gezelschap, is geen machtscentrum meer <br>
maar een simulatie ervan. Kamerleden twitteren, interrumperen, <br>
verontwaardigen zich — en stemmen vervolgens braaf mee met beleid dat <br>
zij “problematisch” noemen. Niemand gelooft nog in meerderheden, zelfs <br>
de meerderheden zelf niet. Coalities worden geboren uit angst, niet uit <br>
overtuiging. Regeringen bestaan bij gratie van uitruil en uitstel, niet <br>
van richting.<br>
<br>
De Nederlandse staat beroept zich op legitimiteit, maar die legitimiteit <br>
is performatief geworden: zij bestaat omdat zij wordt uitgesproken, niet <br>
omdat zij wordt ervaren. Burgers worden aangesproken als risico’s, als <br>
datasets, als correctieposten. Nooit als bron van gezag. De staat <br>
vertrouwt hen niet, en zij vertrouwen de staat niet — een perfecte <br>
patstelling, beheerd door managers die dit “complex” noemen en <br>
vervolgens niets oplossen.<br>
<br>
Wat resteert is een politieke orde die zichzelf in stand houdt door <br>
inertie. Te leeg om te verdedigen, te comfortabel om te verlaten. Een <br>
land dat zich graag moreel superieur waant, maar structureel onmachtig <br>
is. Dat spreekt over waarden, maar handelt uit volgzaamheid. Dat <br>
verkiezingen organiseert, maar macht ontwijkt.<br>
<br>
Dit is geen crisis. Dit is het eindstadium van bestuurlijk zelfbedrog.<br>
En wie dat benoemt, wordt inderdaad bitter. Maar bitterheid is hier geen <br>
emotie — het is een diagnose.<br>
_______________________________________________<br>
D66 mailing list<br>
<a href="mailto:D66@tuxtown.net" target="_blank">D66@tuxtown.net</a><br>
<a href="http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66" rel="noreferrer" target="_blank">http://www.tuxtown.net/mailman/listinfo/d66</a><br>
</blockquote></div>