[D66] EINDE TWEEDE KAMER

[René Oudeweg]

[Wie toch de TK erkent, na gisteren, heeft geen moreel kompas meer. De 
provincies moeten zich maar onafhankelijk verklaren van dat zooitje 
ongeregeld. Rechtsprincipes doen er immers niet meer toe. Dan kies ik 
ook voor machtsrealisme, maar wel met kompas zonder die 
huichelachtigheid die de TK kenmerkt. Fluks moet ophouden hier links 
naar hun site te posten.]

---

Aan de Tweede Kamer,

Terwijl u zich graag profileert als hoeder van de rechtsstaat en de 
internationale rechtsorde, toont uw reactie op de recente Amerikaanse 
operatie in Venezuela precies haar ware gezicht. De VS voerden een 
militaire actie uit die wereldwijd als een flagrante schending van het 
internationaal recht wordt gezien — een actie waarbij het staatshoofd 
van een soeverein land werd opgepakt zonder mandaat van de Verenigde 
Naties en buiten elke juridische legitimiteit om. Experts en 
internationale waarnemers spreken zelfs over een schending van de 
fundamentele normen van de internationale rechtsorde.

Toch weigert uw Kamer expliciet de Verenigde Staten te veroordelen, 
terwijl meerdere leden wel kritiek op de operatie uitten en om een 
duidelijk standpunt riepen.


Het kabinet sloot zich niet alleen aan bij de terughoudende EU-stelling 
— die wel pleit voor respect voor internationaal recht maar niet de 
schending ervan verwerpt — maar weigerde ook het hardop uit te spreken 
dat deze actie onacceptabel is.


Wat klinkt als realistisch diplomatiek evenwicht, is in werkelijkheid 
morele capitulatie. Een parlement dat niet eens bereid is om een beambte 
van een andere staat – zelfs een politieke bondgenoot – bij naam en 
toenaam te wijzen op zijn flagrante schendingen, verliest het morele 
recht van spreken. Het klinkt mooi om te zeggen dat Nederland oproept 
tot terughoudendheid en naleving van het internationaal recht, maar 
dátzelfde internationaal recht werd bij deze actie zonder enig bezwaar 
opzij geschoven.


Laat dat even bezinken:
een land dat zich graag profileert als gastheer van internationale 
tribunalen en als advocaat van de rechtsorde, durft niet eens zijn stem 
te verheffen tegen het buitensporige machtsvertoon van de Verenigde Staten.

Dat u kiest voor machtsrealisme boven rechtsprincipes — dat u kiest voor 
reputatiebeheer boven rechtvaardigheid — is geen incidentalisme. Het is 
een keuze. Net zoals in andere landen waar instituties steeds vaker 
buigen voor de belangen van machtige spelers, in plaats van hun eigen 
burgers en de normen die zij zogenaamd verdedigen.

Als het u niet lukt de VS te veroordelen voor een operatie die 
internationaal wordt gezien als illegaal en een aanval op de 
soevereiniteit van een staat, wat blijft er dan nog over van uw 
geloofwaardigheid? Wat is de waarde van wetten die alleen gelden als het 
politiek handig is?

Wij burgers hoeven niet langer te luisteren naar halfbakken 
rechtvaardigingen, morele hypocriete retoriek en politiek opportunisme 
dat de rechtsorde uitholt.
Als u de rechtsorde niet serieus neemt wanneer ze het meest onder druk 
staat, dan is zij dood, en u draagt de verantwoordelijkheid.

Geen neutrale commentaren. Geen halfslachtige kritiek.
Geen excuses.
Dit is een oproep tot verantwoordelijkheid — en tot gehoor.