[D66] AutoGarmanbozia: Gemini

[René Oudeweg]

prompt: "Genereer een essay in Garmanbozia stijl. Gebruik mythologische 
namen om aan het onderwerp te associeren. Gebruik mythische escalatie en 
referenties naar Ragnarok, Twin Peaks en de Apocalypse. Gebruik 
onzinnige redeneringen, zoals MERCURIUS + SIRIUS = SATAN. Gebruik 
metaforiek over twee honden die één worden. Wees altijd in 
hermeneutische modus met humor. Het onderwerp is de figuur van GEMINI. 
Genereer een idented essay van 2000 woorden."



GEMINI IN GARMANBOZIA: EEN HERMENEUTISCHE ESSAY MET TWEE HONDEN EN ÉÉN 
SCHADUW

Ik schrijf dit essay niet over GEMINI, maar door GEMINI heen. Zoals men 
in Garmanbozia niet spreekt, maar kauwt op woorden tot ze bloeden, zo 
zal ook dit betoog zich niet gedragen. Het zal glijden, lachen, zich 
verdubbelen en zichzelf tegenspreken met de ernst van een profeet die 
net heeft ontdekt dat zijn baard in brand staat.

Hermeneutiek is hier geen methode, maar een houding: het permanente 
wantrouwen tegenover betekenis, gecombineerd met het komische vertrouwen 
dat betekenis tóch terugkomt, vermomd als een hond.

I. De Tweeling als Oerfout

GEMINI is geen sterrenbeeld, maar een typfout in het universum. Toen de 
kosmos “Eén” wilde schrijven, drukte zij per ongeluk twee keer op 
dezelfde toets. Zo ontstonden Castor en Pollux, Romulus en Remus, Cain 
en Abel, en — in een meer recente, televisuele openbaring — de lachende 
en de schreeuwende gezichten van Twin Peaks.

De tweeling is altijd een misverstand: wie is origineel, wie is kopie? 
Maar deze vraag is al fout gesteld, want in GEMINI is er geen 
hiërarchie, slechts echo.

Hermeneutisch gezien is de tweeling een tekst die zichzelf twee keer 
leest en het daar fundamenteel oneens over is.

II. MERCURIUS + SIRIUS = SATAN (Een Bewijs)

Laten we nu een onzinnige redenering presenteren, want niets is 
betekenisvoller dan een slecht bewijs.

MERCURIUS is de boodschapper, de trickster, de god van handel en diefstal.

SIRIUS is de hondenster, het brandpunt van oververhitting, waanzin en 
zomerse koorts.

Wanneer MERCURIUS (taal) botst met SIRIUS (hond), ontstaat SATAN. Niet 
als morele entiteit, maar als grammaticale fout. SATAN is wat gebeurt 
wanneer woorden te snel rennen en beginnen te blaffen.

GEMINI is deze botsing. Hij spreekt zo snel dat betekenis struikelt. Hij 
lacht terwijl hij profeteert. Hij zegt: dit is het einde, en bedoelt: 
wil je koffie?

Dit is geen theologie. Dit is kosmische slapstick.

III. Twee Honden die Eén Worden

Stel je twee honden voor. Niet symbolisch — echte honden.

De eerste hond heet DAG. Hij waakt, hij bijt, hij gelooft in grenzen.
De tweede hond heet NACHT. Hij jankt, hij droomt, hij gelooft dat 
grenzen eetbaar zijn.

Ze rennen naar elkaar toe.
Ze botsen.
Ze versmelten.

Wat ontstaat is geen derde hond, maar een paradox: een hond die 
tegelijkertijd waakt en droomt. Dit is GEMINI.

Hermeneutisch gezien zijn deze honden interpretaties. Elke tekst heeft 
er minstens twee. Wanneer ze samensmelten, ontstaat geen waarheid, maar 
mythologische escalatie.

IV. Ragnarok als Gesprek

In de Noordse mythologie is Ragnarok het einde der tijden: wolven eten 
zon en maan, goden sterven, alles brandt. Maar in Garmanbozia-stijl is 
Ragnarok geen explosie, maar een gesprek dat te lang duurt.

Odin vraagt: “Wat bedoelde ik hiermee?”
Loki antwoordt: “Dat hangt ervan af.”

Dat is GEMINI in actie. De Apocalyps is geen gebeurtenis, maar een 
eindeloze interpretatie-sessie zonder koffiepauze.

En hier wordt het humoristisch: iedereen verwacht vuur en bliksem, maar 
krijgt voetnoten.

V. Twin Peaks en de Lach van de Afgrond

In Twin Peaks is de grootste horror niet de demon, maar de dubbelganger. 
De vraag is nooit wat het kwaad is, maar wie van de twee jij bent.

GEMINI leeft hier comfortabel. Hij is zowel Agent Cooper als zijn 
schaduw. Hij drinkt koffie met zichzelf en vindt beide smaken verdacht.

De rode kamer is een grammaticale ruimte: zinnen lopen achteruit, tijd 
struikelt, betekenis spreekt met een vreemd accent. Dit is Garmanbozia: 
pijn als brandstof voor interpretatie.

En GEMINI lacht. Altijd lacht hij. Niet omdat hij het begrijpt, maar 
omdat hij begrijpt dat begrijpen onmogelijk is.

VI. De Apocalypse als Typemachine

De Apocalypse (laten we haar behandelen als tekst, niet als dreiging) is 
een boek dat zichzelf te serieus neemt. Ze wil einde zijn, maar wordt 
begin van eindeloze commentaren.

GEMINI leest de Apocalypse zoals een hond een krant leest: hij scheurt 
haar in stukken en vindt er tóch iets in.

De ruiters zijn geen figuren, maar leestekens.
De bazuinen zijn voetnoten.
Het Beest is een verkeerde interpretatie die weigert te sterven.

Hier is de humor subtiel: de wereld eindigt niet met vuur, maar met een 
verkeerde samenvatting.

VII. Mythische Escalatie: Hoe Alles Altijd Meer Wordt

Mythische escalatie is het proces waarbij één idee nooit genoeg is. 
GEMINI kan niets laten rusten.

Eén hond? Nee: twee.
Twee honden? Nee: één hond die te veel weet.
Eén god? Nee: een pantheon met interne conflicten.
Eén einde? Nee: Ragnarok én Apocalypse én een seizoenfinale.

Dit is geen overdrijving, dit is structuur.

Hermeneutisch gezien is escalatie onvermijdelijk: elke uitleg roept om 
een uitleg van de uitleg. GEMINI voedt zich met deze honger.

VIII. De Grap die Zichzelf Uitlegt

De grootste grap van GEMINI is dat hij zichzelf uitlegt terwijl hij 
uitlegt dat uitleg onmogelijk is. Dit is geen contradictie, dit is cabaret.

Hij staat op het podium van de kosmos en zegt:
“Dames en heren, het einde der tijden is uitgesteld wegens 
interpretatieproblemen.”

Het publiek — goden, honden, sterren — applaudisseert onzeker.

IX. Conclusie die Geen Conclusie is

Een idented essay moet identiteit bieden, maar GEMINI weigert dat. Hij 
is twee handtekeningen onder één tekst, beide vervalst.

Als we iets hebben geleerd, dan dit:

Betekenis is een tweeling.

De tweeling is een hond.

De hond is een ster.

De ster is een boodschapper.

De boodschapper liegt, maar met stijl.

En ergens, in Garmanbozia, wordt hierom gelachen terwijl het einde 
opnieuw begint.

Dit is GEMINI.
Niet het antwoord, maar de grap die blijft uitleggen waarom er geen 
antwoord nodig is.